کتاب ضیافت، اثری نوشتهی افلاطون است که 385 سال قبل از میلاد مسیح به رشتهی تحریر درآمد. ضیافتی در یونان برپاست. گروهی از متفکرین آتن در بزم میگساری جمعاند و دیدگاههای خود را در مورد عشق مطرح میکنند. در مکالمات آنها، موضوعاتی چون نقشهای جنسیتی، روابط جنسی در جامعه و تعالی غرایز اساسی انسان، بازتاب دارد. این مباحثه زمانی اوج میگیرد که سقراط، استاد افلاطون، دیدگاههای مرسوم زمانه را به چالش میکشد. او مدافع عشقی معنوی است که به تعالی روح انسان میانجامد. در کتاب ضیافت، دیدگاهها و ایدههای متفاوتی دربارهی ماهیت عشق، با مهارتی کمنظیر در هم تنیده شدهاند: عشق به عنوان واکنشی به زیبایی، نیرویی کیهانی، انگیزهای برای کنشهای اجتماعی و ابزاری برای تربیت اخلاقی.